IN

Nauka spadania i odmierzania odległości percepcją pamięci. Obserwator zmienia obiekt. Zmienia przedmiot, na który patrzy poprzez jego zapamiętywanie i odtwarzanie według własnych świadomych lub podświadomych wzorców. Nie ma rzeczy w stu procentach uniwersalnych, mogą być wyłącznie bardziej lub mniej akceptowane i znane przez większą grupę społeczeństwa, w którym żyjemy. Czucie rzeczy, sztuki, architektury w dużej mierze zależy od indywidualnej percepcji, metafory własnych doznań i doświadczeń, które rysują się na siatkówce oka. Jest to kwestia istotnie spersonalizowana i odpowiadająca na pytanie czy lot to próba bezradnej, akrobacji, wyćwiczonych rytmów czy ślepo heroicznych gestów. Sztukę, w tym architekturę czytamy  zgodnie z rytmami, proporcjami, fakturami, które nieświadomie rozumiemy jako kanon piękna. W tym wszystkim szczytują jednak osobiste przyzwyczajenia i życiowe nauki, dzięki którym tworzymy własne złote podziały, lub bezlitosne trytony z tego samego przedmiotu.  Odczuwanie oparte na nastroju i wspomnieniu o śnie, w którym miało się skrzydła.