IN

Połykamy sztukę w całości, w bezprecedensowy, niehumanitarny sposób. Nie do końca wiemy. Określamy, kategoryzujemy, krytykujemy, pochłaniamy, nie rozumiemy. Kolekcja zmysłów i wyobrażeń nie zawsze opiera się na giętych inicjałach autora, galerii, która smakowicie wypieka kolorowe blejtramy, czy etykiecie wartości rynkowej i wartości tak w ogóle. Dla pospolitego laika, amatora – pasjonata, z brakiem doświadczenia w wyważaniu niegramatycznej sztuki, pozostaje ekspresja. Ekspresja, która ślizga się gdzieś w umyśle wywołując to jedno wrażenie, bez dookreślania jego wymiaru. Wydźwięk tak głośny, że stapiamy się z bezkresnym pomarańczem Rothko i jego następców, z wibrującymi palcami umazanymi, gliną, farbą, czy pisakiem. Te wibrujące tony potrafią dogłębnie przeszywać i przeszywają inaczej lub nie przeszywają wcale. Sztuka działa na podświadome śpiące emocje, pęczniejące dopiero wtedy, kiedy trafią na receptor. Na drgającą diodę, która każdego ostrzega inaczej.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                            

 

 

Targi Sztuki Dostępnej, Warszawa 2019

Beata Bogucka | Rafael Akahira | Karolina Szeląg